… เพื่อนสนิท
   … ก็คือ
 เพื่อนธรรมดาๆคนนึง   ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป 
  
   … ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง
 
   ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น
   … ถึงจะมาสนิทกันได้
  
   … บางที อาจไม่ใช่นิสัย
   … บางที อาจไม่ใช่หน้าตา
   … บางที อาจไม่ใช่ฐานะ
   … บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้
  
   … แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็น  มั น ค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี
 
   . .
   … บางครั้ง 
 
   … เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป
   … เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย 
  
   … บางครั้ง
   … นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน
   … น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด 
 
   … บางครั้ง
   … ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย
   … เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้
  
   … บางครั้ง
   …ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้
 
   … ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่
   บอกเป็นนัยๆว่า
   กรูอยู่ตรงนี้ 
  
  
  
   ชอบคำๆนึงที่บอกว่า
  
  
   . . . . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . .
   . . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . .
  
  
   …เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ
 
   … มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน
  
   ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน
   … ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย
 
  
   … แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก
   … เพื่อน … จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที
   … ไอ่เพื่อนสนิทผม มันคงจะชินแล้ว
   … ที่เวลาผมมีรักทีไร ผมก็จะห่างๆมันไปทุกที 
  
   … เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที
 
   ก็ตอนอกหักนู่นแหละ
 
   … ก็เคยคิดเหมือนกันนะ
   … ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง
   … คงจะประมาณว่า
   … "แม่ง … พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน"
   … นี่ กะกรูไม่เคยช่วยห่ าไรเลย ทีกะแฟนแมร่งแทบถวายหัว"
   … "ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรกรูได้ใช่ไหม สราดดด"
   … คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
   … เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก
   … ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย
   …นานๆถึงจะได้คุยกันที 
 
  
   … แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา
   … นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน
      อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน
 
   … ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้วผมก็จะไล่มันกลับไปนอน
  
   … ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น
   … ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว
  
   … แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า
   … ‘เพื่อน
 
 คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ’
   … ‘แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ’
  
  
   … ‘เพื่อน’
   … ‘คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา’
   . . . ‘แ ต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ร า ล้ ม ลง
 
   ไ ม่ ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป
 เ จ็ บ ม าจ า ก ไ ห น . . .